Ίσως ήταν τα συγκινητικά λόγια του Προέδρου της Παιδικής Στέγης Περιστερίου….εξόχως τιμητικά, όταν κάποιος θεωρεί αυτονόητη τη δράση του. Ίσως ήταν τα χαμόγελα των παιδιών και τα χαρμόσυνα προσωπάκια τους…τα ανέμελα παιχνίδια τους που παρέπεμπαν στην παιδική μας ηλικία, της αγνότητας και της υπεροχής του ονείρου. Ίσως ήταν και η μεταφορά, η βίαιη μεταφορά από τον μουντό κόσμο των μνημονίων, της διαπραγμάτευσης, του κοινωνικού κανιβαλισμού και του άκρατου κυνισμού, σε έναν παραμυθένιο κόσμο, στον κόσμο της ελπίδας και γιατί όχι στην πραγματική ΖΩΗ.
Ίσως κάτι από αυτά ή και τίποτα από αυτά. Είμαι, όμως, τυχερός αυτό το απόγευμα…..εδώ στην παιδική στέγη με πολλούς άλλους. Αναζητώ εναγωνίως αξίες και τώρα να…βρίσκω. Αυτά τα παιδιά μου τις προσφέρουν απλόχερα. Αισθάνομαι άνθρωπος….ταυτίζομαι με την αθωότητα και την ελπίδα….τσιμπιέμαι και είμαι εκεί.
Είμαι τυχερός. Μπορώ να συνυπάρξω νοερά με κάτι που έχει αξία. Αυτή η συνάντηση με ανακουφίζει. Μου δίνει ζωή. Πραγματική ζωή. Με βγάζει από το ενυδρείο στην απέραντη θάλασσα. Και βουτάω ελεύθερος. Περήφανος, αξιοπρεπής. Αισθάνομαι άνθρωπος….ταυτίζομαι με την αθωότητα και την ελπίδα….τσιμπιέμαι και είμαι εκεί.